Een strakke jongenskamer

Zijn jongenskamer was echt te klein geworden. Gamen, huiswerk en een groot bed, hij had meer ruimte nodig. De logeer- annex strijkkamer moest en zou zijn nieuwe kamer worden. Dat het op zolder flink heet kan worden in de zomer, dat nam hij op de koop toe. En dat er alleen een dakraam is, dat was voor hem geen enkel probleem. We moesten er maar aan geloven, een interne verhuizing was onvermijdelijk. Maar natuurlijk moest eerst de ruimte zelf flink aangepakt worden. De zonnige gele muur werd grijs. Het grauwige plafond werd stralend wit. Kieren werden dicht gekit en de vloer goed schoongemaakt.  
Schetsen, maten nemen, praktische oplossingen bedenken en op zoek naar leuke meubels, het duurde een paar dagen en het plan was klaar. Een 2-persoonsbed en een groot werkblad, dat waren de belangrijkste wensen. Verder graag zo strak mogelijk. Haha, hij heeft het niet van een vreemde ;-)

Voor het werkblad belden we onze vaste klusjesman. Een blad van muur tot muur, waar de koof met leidingen in weg valt, daar hadden we wat hulp van een vakman voor nodig.
Een lage kledingkast die onder de schuine wand past en waar kleding in opgehangen kan worden was wat lastig te vinden. Maar 2 stoere kinderkasten naast elkaar bieden genoeg ruimte voor zijn kleding. En voor zijn badjas, sloffen, schoenen, sportspullen: alles wordt opgeborgen, want hij houdt het graag netjes (ja echt, zulke pubers bestaan ook).
En we vonden een stoere en niet al te robuuste boxspring van 140 breed, perfect!

Uit z’n oude kamer is niet veel mee verhuisd. De oude spullen bleken ineens ‘rommel’ en knuffels te kinderachtig. Gelukkig mocht 1 van de 3 grote lijsten met zwartwit foto’s die we in New York maakten wel weer aan de muur. Het houten vrijheidsbeeld kreeg een plek en ik mocht een paar cactussen neerzetten. Ik heb nog even geprobeerd wat gezellige accessoires toe te voegen, maar daar trapte hij niet. Het bleef gewoon lekker basic en ik moet zeggen dat het een hele fijne kamer is geworden. Dat hadden we veel eerder moeten doen! En onze zoon? Die zien we niet meer ;-)